(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(นิวยอร์กซิตี)
นี่เธอ ฉันจะทำยังไง ให้ได้ทรงผมเหมือนมาดอนน่า
จากเรื่องเดสเพอเรตลี่ซีกกิ้งซูซาน
ฉันยีผมทีไร
- ชอบดูเหมือน... - คุณซีลีน่ะสิ
ทำไมถึงคุยเรื่องไม่สร้างสรรค์กันเลย
สิบปีที่ผ่านมา บ้านอะบันดันซ์ครองตำแหน่งสูงสุด
แต่สัปดาห์ที่แล้ว เพนดาวิสขโมยถ้วยรางวัลเราไป
ตั้งสติหน่อย ลูกๆ
ได้เวลาเตือนความจำ ให้ทั้งโลกรู้ว่าเราเป็นใคร
เราจะเดินในหมวดหมู่ไหนดีล่ะ
ยอดมนุษย์ไง
เอายานอนหลับโซมีเนกซ์ ให้แม่เธอกินแทนเลยดีกว่าไหม
ราชนิกุล
แต่พวกเราควรเดินด้วยกัน ลูกๆ ทุกคนในบ้าน
แล้วเราจะทำยังไงล่ะ
วิ่งไปเบอร์เกอร์คิง เอามงกุฎกระดาษมาหรือไง
ยัยเพี้ยน
เงียบ เด็กๆ ให้แม่ของพวกเธอพูด
ฉันรู้ว่าเราจะทำยังไง
เธอเป็นเจ้าแม่สร้างสรรค์
และของดีๆ ก็มาจากเธอนี่แหละ
พวกเราจะเดินด้วยกัน ในฐานะราชวงศ์อะบันดันซ์
ความคิดดีมาก
ไม่มีทาง เดี๋ยวนะ
นี่เป็นครั้งที่สามในสัปดาห์ ที่คุณเอาความคิดฉันไปเป็นของตัวเอง
แล้วยัยพวกนี้ก็เออออตามไปด้วย
มันต่างกันตรงไหนระหว่าง การเดินแบบ "ราชนิกุล"
กับในฐานะราชวงศ์อะบันดันซ์
แค่เพราะว่าเธอมีความคิดขึ้นมา
ไม่ได้หมายความว่า เธอจะทำออกมาได้เลิศนะ
ความคิดเป็นวัตถุดิบ
มีแค่คุณแม่ตัวจริงที่จะรู้วิธีปรุง
ตัวจริงไง ได้ยินไหม ยัยสาวไม่เสร็จ
ทีนี้ก็ไปทำอาหารทางนั้นให้เสร็จ พวกสวยๆ เขาหิวกันแล้ว
(ราชสำนัก)
(พิพิธภัณฑ์แฟชั่นและการออกแบบ)
ฉันไม่อยากเข้าตะรางนะ
โคโค่เพื่อนฉันเข้าคุก
แล้วโดนซ้อมจนโหนกแก้มกับจมูกหัก
การไม่ยอมเสี่ยงอะไร ยิ่งทำให้เราเสี่ยงนะ
เราจะปิดในอีกสิบนาที
คุณจะเลิกงานตอนนั้นใช่ไหม พ่อรูปหล่อ
แจ๋ว
ให้ตายสิ วัฒนธรรมทั้งหลายนี่ ทำให้ฉันอ่อนระทวย
ฉันย้ายเข้ามาอยู่ในนี้ได้เลยล่ะ
ที่นี่ควรเป็นอพาร์ตเมนต์ใหม่ของฉัน
คุณแม่คู่ควรกับที่นี่ จริงๆ นะคะ
ปีศาจสับหัวสินะ
แจ็กพ็อต
ส่งคุณแม่สู่บัลลังก์ซิ
- ค่ะ คุณแม่ - ค่ะ คุณแม่
พร้อมไหม
ใช่เลย
เรียนผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์ทุกท่าน
พิพิธภัณฑ์ จะปิดให้บริการในอีกห้านาที
ห้านาที
บ้าจริง เราต้องซ่อนแล้ว
- อะไรล่ะ - มุดเข้าไปสิ
คุณแม่ เราจะเอาอะไรไปบ้าง
ทุกอย่างเลย
เร็วเข้า อันนั้นขาดไม่ได้
เร็วเข้า ไปสิ
ทำไมชักช้านัก
เราติดอยู่ในนี้
ฉันแต่งเต็มขนาดนี้ จะไม่มีใครเห็นฉันเหรอ
หยิบเก้าอี้ตัวนั้นมา
นับหนึ่งถึงสามนะ
หนึ่ง
สอง...
สาม
วิ่ง
เห็นพวกนั้นแล้ว
ผมพอจะรู้ว่าพวกนั้นมุ่งหน้าไปไหน
(ทางออก)
รีบใส่ชุดเร็วเข้าสิ
ราชนิกุล
หมวดหมู่คือ...
งดงามดั่งราชนิกุล
ใช่แล้ว
เธอเป็นเจ้าของทุกสิ่ง
ทุกอย่างเป็นของเธอ
เธอเป็นเจ้าของเพชรนิลจินดา
เธอเป็นเจ้าของประเทศ
เธอเป็นเจ้าของผู้ชายของเธอ
เธอเป็นเจ้าของ ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีบนโลก
ฉันไม่เห็นรู้จัก เจ้าหญิงหรือราชินีองค์ไหน
ที่ซื้อเสื้อผ้า จากร้านแคชชวลคอร์เนอร์เลย
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
ให้เกรดอีสำหรับความพยายาม หมุนตัวให้กรรมการด้วย
- หมุนตัว - มาผิดที่แล้วน้องหนู
ขอคะแนนจากกรรมการด้วย
หกคะแนน สิบคะแนน
หกและหก
จิกได้ร้ายมาก ร้ายจริงๆ
ไร้ประโยชน์จริง
ไปให้พ้นเลย
เสียใจด้วยนะ พวกเธอไปได้
บ๊ายบาย
ไว้เจอกันใหม่
ปรบมือให้พวกเธอหน่อย
มีใครอีกไหม
นับหนึ่ง นับสอง
นับสามให้สาวๆ
มีใครอีกไหม
อะไรน่ะ
ตายแล้ว
- เก๋สุด - ชนะไปเลย
ใช่แล้ว
และบ้านอะบันดันซ์
ได้เข้ามาสู่สถานที่แข่งขันแล้ว
ได้ทั้งความสมจริง จัดเต็มด้วยเสื้อคลุม
มีเสื้อผ้าสีแสบสันและคอร์เซ็ต
สีม่วงนั้นสวยจัง
และเสื้อคลุมขนสัตว์ และมงกุฎ
คุณพระคุณเจ้า
ดิสนีย์
ดิสนีย์ ระวังหลังเอาไว้ให้ดี
- เจ้าหญิงบลิงเดอเรลล่ามาแล้ว - เก๋มากลูกสาว
พวกเธอมีไม้คทา
อย่างกับเจ้าชายเจ้าหญิงตัวจริง
ดูเจ้าชายองค์นั้นสิ
อย่างนั้นล่ะ พระเจ้า
ตั้งใจฟังแล้วจำเอาไว้
เอาเลย เดินมาเลย
เดินเลย
อย่างนั้นสิ
ทุกคนเห็นกันแล้วนะ
แล้วราชินีล่ะ
แล้วหนึ่งเดียวของเรา อเล็กตร้าล่ะ
องค์ราชินี องค์ราชินีมาเปิดงานแล้ว
องค์ราชินีมาเปิดงานแล้ว
สุดยอด
ราชินีแห่งบอลรูม
อยากจะเฉิดฉาย
ราชนิกุลมันต้องอย่างนี้ ที่รัก
สิบ สิบ สิบ
สิบคะแนนรวด
รางวัลชนะเลิศ
บ้านอะบันดันซ์
ตายแล้ว
เจ้าหญิงไดอานา
ช่วยเป็นที่ปรึกษาให้พวกเธอที
และนั่นแหละ
คืองานบอล
หมวดหมู่คือ...
เลิศ
เต็มที่
โพส
(แอลเลนทาวน์ เพนซิลเวเนีย)
และหนึ่ง และสอง และสาม และสี่
และห้า และหก เจ็ด แปด
แล้วปิด และหนึ่ง และสอง และสาม และสี่
และห้า และหก เจ็ด แปด
แล้วหมุน
(เดอะนิวสคูลฟอร์แดนซ์)
(เส้นทางรร.ศิลปะเยาวชน สู่ชื่อเสียงด้านโมเดิร์นแดนซ์)
เอาล่ะ
เราเคยคุยเรื่องแกเปิดเพลงหนวกหูแล้ว
- ไปไหนมา - ผมไปโรงเรียนมาครับ
ทายสิว่าฉันไปไหนมา
ฉันเข้าเมืองมา
ไปนัดดื่มกับเพื่อนๆ ที่โอมัลลีย์ส
ตอนฉันไปถึง พวกนั้นกำลังหัวเราะกันใหญ่
จำท็อดด์ได้ไหม คนที่ทำงานที่โรงงานกับฉัน
เขาเห็นแกใส่รองเท้าบัลเลต์ เดินลับๆ ล่อๆ ออกมาจากโรงเรียนเต้น
แล้วฉันก็คิด "ไม่ใช่ลูกชายฉันหรอก
เพราะเราเคยคุยกัน และฉันก็ห้ามไม่ให้ไปเรียนเต้นแล้ว"
- ผมอธิบายได้ ผม... - เหรอ
แล้วแกจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง
(สิบหนุ่มฮ็อต)
ฉันเจออยู่ใต้เตียงแก
ฉันเคยบอกแม่แกแล้ว
"ถ้านุ่มนวลกับมันเกินไป มันจะโตมาเป็นแต๋ว"
ฉันพยายามทำให้แกแข็งแกร่งขึ้น แต่เธอเอาแต่พูดว่า
"นักสร้างสรรค์ ต้องการพื้นที่ให้สำรวจ"
ฉันเลยยอมให้เธอเลี้ยงแก
และแกจะตอบแทนความเมตตาฉันแบบนี้เหรอ
อะไรล่ะ พูดออกมาสิ
แกอายุ 17 แล้ว แกเป็นหนุ่มแล้ว จริงไหม
งั้นก็พูดออกมาสิ
ผมเป็นนักเต้นครับ
แล้วก็...
ผมเป็นเกย์ครับ
ผมกำลังพยายามหาเส้นทางของตัวเอง
ผมอยากออกไปจากเมืองนี้ ไปเป็นคนมีหน้ามีตา
หมายความว่าฉันไม่มีหน้ามีตา เพราะอยู่แต่เมืองนี้เหรอ
แกไม่รู้หรอก ว่าผู้ชายเขาเป็นกันยังไง
การที่ต้องดิ้นรน
หยุดนะ
ช่วยด้วย
- พระเจ้า - ลอว์เรนซ์ หยุดนะ
หยุดเถอะ
ให้มันออกจากบ้านไปซะ
ฉันไม่มีลูกชายอีกแล้ว
แกทรยศแม่แบบนี้ได้ยังไง
แม่ไม่ทำตามคำสั่งพ่อ แล้วสนับสนุนแกในการสร้างสรรค์
แต่แกกลับเอา ของโสโครกนี่เข้ามาในบ้านแม่
แกก็รู้ว่าคัมภีร์ไบเบิล ประณามการรักร่วมเพศ
และพระเจ้าก็จะลงโทษแก ด้วยการทำให้แกเป็นโรคนั่น
- แต่ผมไม่ใช่คนบาปนะ - ใช่สิ
ถ้าแกรักแม่
แกจะไปยืนต่อหน้าพระองค์
ร้องขอการให้อภัย และยุติพฤติกรรมเลวทราม
เข้าใจไหม
จะเอาอย่างนั้นใช่ไหม
บลังก้า
ตกลงผลว่ายังไงคะ
เถอะน่า อย่าทำให้ฉันลุ้นต่อเลย
ไม่ต้องถนอมน้ำใจแล้ว
บลังก้า ผลการตรวจ ยืนยันว่าคุณมีเชื้อเอชไอวีค่ะ
โอเคค่ะ ขอบคุณ
เดี๋ยวค่ะ ฉันมีข้อมูล ที่อยากให้คุณเพิ่มอีก
แผ่นพับพวกนี้ คือบริการต่างๆ ที่คุณไปใช้ได้
และมีโรงพยาบาลหลายแห่ง ที่กำลังดูแลผู้ป่วย
ที่ติดเชื้อเอชไอวี
ฉันขอแนะนำที่เซนต์วินเซนต์ส
บุคลากรที่นั่นยอดเยี่ยมมาก
และยังมียาหลายประเภท อย่างเอซีที
และบลังก้า คุณควรแจ้งคู่นอนของคุณด้วย
โรคนี้ไม่ได้ชี้ขาดว่าต้องตายเสมอไป
ไม่ใช่จริงๆ เหรอ
ขอบคุณค่ะ
เรื่องอะไรคะ
คุณคงลำบากใจมากที่ต้องบอก คนนั้นคนนี้ว่าจะตายอยู่ทุกวัน
ร้องไห้ให้มากขึ้น ฉี่ให้น้อยลง
นั่นเป็นคำที่แม่ฉันเคยพูดไว้
หล่อนเป็นเหมือนนักบุญ
นักบุญเซนต์เบอร์นาร์ดไง
หล่อนน่าจะหนักสัก 400 ปอนด์ได้
ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด
ว่าทำไมเธอถึงไปตรวจ
เธอรู้คำตอบอยู่แล้วนี่
- เธอมีอาการอะไรไหม - ไม่มี
ถ้างั้นเธอก็รู้ว่าต้องทำยังไง
ใช้ชีวิตต่อไป
ใส่ส้นสูงสูงปรี๊ด
แล้วออกไปเผชิญโลกเหมือนเคย
เธอยังไม่ตาย
ไม่มีอะไรน่าสลดใจ ไปกว่าสาวสองนั่งเศร้า
ฉันไม่ได้เศร้า
นี่เป็นน้ำตาแห่งความยินดี
ฉันโล่งอก
ฉันไม่เคยแน่ใจเรื่องอะไรมาก่อน
ฉันแค่ใช้ชีวิตไปวันต่อวัน
จนถึงตอนนี้
ฉันไม่อยากตาย
ฉันอยากมีชีวิตต่อ
ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้า แต่ว่า...
ฉันรู้มาตลอดว่าตัวเอง คงอยู่บนโลกนี้ไม่นาน
ฉันยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
แต่อย่างน้อยตอนนี้ ฉันก็รู้แล้วว่าจะจากไปยังไง
อย่างน้อยตอนนี้ ชีวิตฉันก็มีบางอย่างที่แน่นอน
ฉันมองว่าได้เวลา ที่เธอจะต้องตามหาความฝันแล้ว
ตกลงเช่าค่ะ
ตกลงเราไม่ต้อง ไปขึ้นศาลหรืออะไรเลยเหรอ
ฉันอธิบายไปแล้วไง
ที่พิพิธภัณฑ์ไม่แจ้งความ
ถ้ามีข่าวออกไป ว่าสาวประเภทสองกลุ่มหนึ่ง
บุกเข้าไปขโมย อาภรณ์ที่เก่าแก่พวกนั้น
พวกนั้นก็จะไม่ได้ ของอะไรมาจัดแสดงอีก
พวกเราเป็นอิสระ เหมือนนกบนฟ้านั่นแหละ ทุกคน
จากนี้ไป พวกเราควรไปเดินด้วยกันทั้งบ้าน
วันนี้เงียบจังนะ บลังก้า
- ฉันมีอะไรอยู่ในหัวเยอะน่ะ - ก็ปกตินี่
เธอคงกำลังคิดเรื่องกลยุทธ์ สำหรับงานบอลวันศุกร์นี้
หรือเธออาจกำลังมีความคิด
ที่แสนยอดเยี่ยมของเธอเอง ที่เธอภูมิใจนักหนา
เธอเป็นคนสร้างแรงบันดาลใจ และแรงจูงใจให้ฉันอยู่เสมอไม่ใช่เหรอ
หรือไม่ก็...
เธออาจกำลังคิดหาโอกาสที่เหมาะที่สุด
ที่จะบอกพี่น้องและแม่ของเธอ ในเรื่องที่แม่เธอรู้อยู่แล้ว
ฉันนึกไว้ไม่มีผิด เธอไม่มีเกียรติหรือความกล้าสักนิด
ก็ได้ ถ้าเธอไม่กล้าพอที่จะพูดเอง
ฉันก็จะพูดแทนเธอให้
บลังก้า พี่น้องที่รักของเรา ได้ตัดสินใจทอดทิ้งเรา
ปิดเพลงนั่นซะ
เธอไม่รู้หรือไง ว่าฉันมีสายอยู่ทั่วเมือง
เธอไม่คิดว่าฉันจะรู้เหรอ
ว่าเธอเที่ยวหาเช่าอพาร์ตเมนต์ ที่เต็มไปด้วยหมัดไร
มองหาของเน่าๆ ตามถนน
หาเฟอร์นิเจอร์พังๆ กับเศษผ้าชีฟองไปทำม่านรุ่ยๆ
คนเป็นแม่รู้ทุกอย่าง
ฉันมีตาวิเศษ
ขึ้นมาให้การเดี๋ยวนี้ นังคนทรยศ
เป็นความจริง ทุกอย่างเลย
ฉันจะตั้งบ้านของตัวเอง
นี่เป็นยุคของฉัน ความฝันของฉัน และฉันจะคว้ามันมา
ฉันไม่อยากฟังความคิดเห็นจากคนอื่น
- แม้แต่ของฉันเหรอ - ขอบอกตามตรงว่าไม่
แต่ฉันอยากได้คำอวยพรจากคุณ
เชื่อเถอะ นี่ไม่ใช่เพราะคุณ แต่เป็นเพราะฉัน ความต้องการของฉัน
แน่อยู่แล้วล่ะ
เธอจะอยากออกจากบ้านฉันทำไม
บ้านที่เจอเธอและชุบเลี้ยงเธอมา
เพราะในโลกของเรา
มีแค่หนทางเดียว ที่จะทิ้งบางสิ่งเอาไว้
หลักฐานว่าฉันเคยอยู่นี่
การสร้างบ้านที่ขึ้นแท่นตำนาน ด้วยวิธีของฉัน ด้วยความคิดของฉัน
แค่นั้นเองเหรอ
เธออยากมีบ้านให้โลกร้องสรรเสริญ ความยิ่งใหญ่ของเธอไปอีกนานงั้นเหรอ
ตอนที่ฉันโดนไล่ออกมา ฉันเป็นเด็กอายุ 17
ที่ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นใคร
ไม่รู้ว่าฉันจะต้องตาย เพราะความหนาวหรืออดอยาก
คุณเป็นคนเจอฉัน ดูแลฉัน
คุณช่วยให้ฉันเข้าใจ
ได้เวลาแล้ว ที่ฉันจะส่งต่อความเมตตานั้น
ไม่ใช่
ได้เวลาที่เธอจะตอบแทนความเมตตานั้น
ให้กับแม่ของเธอ
ในช่วงเวลาที่แม่เธอต้องการที่สุด
แทนที่จะโกหกหลอกลวง และทำอะไรลับหลัง
หลังจากที่แม่เธอ ช่วยเธอไว้จากข้างถนน
และสั่งสอนเธอเรื่องโลกใบนี้
เพราะฉะนั้น ไม่มีทาง
ไม่มีทาง นังดอก ฉันจะไม่อวยพรเธอ
ฉันจะให้สิ่งที่แม่ทุกคนให้ลูกนกน้อย
ที่อิ่มหนำกับเศษอาหารจากพี่น้อง จนตัวอ้วนใหญ่เกินไป
นั่นคือการผลักออกจากรัง
เธอมันคนละระดับกับฉัน
คุณขี้อิจฉา ใจแคบ และคุณก็แสดงธาตุแท้ออกมาแล้ว
ฉันมีสิทธิ์แสดงธาตุแท้ของฉัน
และเธอก็แสดงของเธอด้วยนี่
เธอยังไม่พร้อมหรอก
เธอเป็นแค่ตัวรอง
ฉันยกตำแหน่งนั้นให้เธอ แต่ไม่อีกต่อไปแล้ว
ดูฉันสิ แล้วดูตัวเอง
ฉันกลมกลืน
ฉันย่างกรายบนฟิฟท์อเวนิว
ตอนตำแหน่งตะวันอยู่สูง เหมือนโหนกแก้มฉันได้
มีคนบริการที่ห้างเบิร์กดอร์ฟส์ เหมือนผู้หญิงผิวขาวคนอื่น
ระหว่างที่เธออยู่แต่ในเงามืด
เธอทำอะไรเกินตัวไปแล้ว นังอสูรขี้ริ้ว
เอาล่ะ
พวกเธอคนไหนอยากเดินออกจากประตู ไปสู่อนาคตพร้อมฉันไหม
หรือพวกเธออยากสำลักฝุ่น แล้วเน่าเปื่อยอยู่นี่
เดี๋ยวเธอก็กลับมา
ไม่มีวัน
เอามือเน่าๆ ของเธอออกจากตัวฉัน
สมควรแล้ว
นี่ ปล่อยนะ
โอ๊ย ปล่อยสิ
เฮ้ย นี่
ฉันบอกนายแล้วไงว่าให้สะพายไว้บนหลัง
โดยเฉพาะตอนหลับ
ฉันรู้
ฉันลืมไป
ขอบใจนะ
อือ
(เดอะนิวสคูลฟอร์แดนซ์)
ไปหัดเต้นแบบนั้นมาจากไหน
เธอชื่ออะไร
เดม่อน
ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันบลังก้า
ว่าแต่ว่า
คนมีพรสวรรค์แบบเธอ
มาเต้นต่อหน้า พวกขี้ยาแบบนี้ได้ยังไง
เธออยากเป็นนักเต้นอาชีพใช่ไหม
ผมอยากเป็นดาวเด่น
ก็เหมือนทุกคนแหละจ้ะ
เคยคิดจะเข้าร่วมตามบ้านไหม
คุณหมายความว่ายังไง
บ้านเป็นครอบครัวที่เธอเลือกได้
ฉันเป็นคุณแม่ของบ้าน
ฉันจะคอยสนับสนุนลูกๆ ของฉัน
และมีบ้านให้ถ้าต้องการ
เราจะเข้าแข่งงานบอลที่อัปทาวน์
และฉันก็กำลังอยากรับเลี้ยงลูก ที่มีความสามารถในการเต้นแบบเธอ
คือว่า...
ผมมีฝันที่ยิ่งใหญ่ กว่าแค่แสดงในงานบอล
ผมมาที่นี่ เพื่อแสดงกับกลุ่มนักเต้นตัวจริง
ผมไม่เหมือนคุณ ขอโทษด้วย ความฝันของผมเป็นของจริง
เธอคิดว่าความฝันของเธอ เป็นของจริงกว่าฝันฉันเหรอ
แล้วบอลคืออะไรกันแน่เหรอ
บอลคือการรวมตัวกันของกลุ่มคน
ที่ไม่ได้รับการต้อนรับ ให้ไปรวมตัวกันที่อื่นอีก
เป็นการเฉลิมฉลองของชีวิต
ที่ทั่วทั้งโลก ไม่เห็นว่าคู่ควรต่อการเฉลิมฉลอง
มีการตั้งหมวดหมู่
ผู้คนจะแต่งตัวตามนั้น
มีการเดิน ให้คะแนน ถ้วยรางวัล
- แล้วได้เงินไหม - ดียิ่งกว่าเงินอีก
เธอสร้างชื่อให้ตัวเองได้ ด้วยการชนะถ้วยสักหนึ่งหรือสองใบ
และในชุมชนของเรา
ชื่อเสียงของเธอคือทุกสิ่ง
เราไม่ได้ไปเดินพรมแดง ที่งานออสการ์ แต่ว่า...
นี่เป็นเวลาที่เราจะได้เป็นดาวเด่น
ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งบอลรูม
หมวดหมู่คือ...
มานี่สิ ตามมา
ความสมจริงแบบผู้บริหาร
นี่คือนักธุรกิจทรงอำนาจแห่งยุค 80
มีทั้งสูท
ทั้งเงินหลังเกษียณ
มีบัญชีเตรียมเกษียณ
เสื้อแคชเมียร์สีช็อกโกแลตนั่น
จะได้คะแนนเท่าไรนะ เชิญเลยกรรมการ
เก้าคะแนน หก เก้า
ใครจะเป็นคนต่อไปนะ
มาแล้ว
ใช่เลย
พ่อหนุ่มลูกผสม
มีบ้านอยู่ลองไอแลนด์
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสมจริง
ที่เราสามารถกลมกลืนไปในโลก ของชายจริงหญิงแท้ผิวขาว
เพื่อสร้างรูปธรรม ให้ความฝันแบบอเมริกันชน
แต่เราเข้าถึงความฝันแบบนั้นไม่ได้
และนั่นไม่ใช่เพราะความสามารถ เชื่อฉันได้เลย
ผู้บริหารคนนี้ ควงหนุ่มมาสมจริงมาก ทุกคน
ดอน คอร์ลีโอนสีซีเปีย
ที่รัสเชียนทีรูม
แล้วนั่นไม่ใช่ สิ่งที่เธอพยายามทำอยู่เหรอ
การเต้นเข้าไปในโลกนั้น
โลกแห่งการยอมรับ
อย่าทำให้คนขาวตกใจกลัวสิ
อย่าทำพวกคนขาวกลัวสิ พวกเธอ
- ผมขอโทษที่พูดว่าผมไม่เหมือนคุณ - ไม่เป็นไร หนุ่มน้อย
เธอเป็นเกย์หนุ่มผิวดำ
เธอจะไปหาใคร ที่จะทำให้รู้สึกเหนือกว่าได้อีกล่ะ
รับกาแฟเพิ่มไหม คุณผู้หญิง
ไม่ ขอบคุณค่ะ ฉันกลัวตาสว่างทั้งคืน
ได้เลย เธอล่ะ
ก็นะ
แล้วนี่
คุณมีงานประจำไหม หรือว่า...
ฉันไม่ตัดสินคนจากวิธีการใช้ชีวิต
ฉันโชคดีที่มักกลมกลืนได้
ฉันรับฮอร์โมน ฉันรู้จักวิธีปฏิบัติตัว
ฉันปกปิดตัวเองไม่ให้พ่อแม่รู้มานาน
ฉันรอจนพวกเขาหลับ
แล้วค่อยแต่งหน้า แต่งตัวสวย แล้วหนีออกไปงานบอล
หนีกลับมาก่อนพวกเขาตื่น
ฉันนึกว่าตัวเองฉลาดมาก
จนถึงวันขอบคุณพระเจ้าปีหนึ่ง ฉันไม่เคยลืมเลยล่ะ
แม่ฉันเอาแต่มอง ยิ้มกว้าง แล้วก็หันไปทางอื่น
ในที่สุด ฉันเลยพูดว่า
"แม่ แม่ยิ้มกว้างแบบนั้นทำไมกัน"
รู้ไหมว่าหล่อนตอบว่าไง
แม่บอกว่า "แกคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ
ฉันเห็นสาวน้อยคนนั้น วิ่งเข้าวิ่งออกห้องแก
แอบเข้าออกห้องแกตอนมืด"
ฉันสำลักเลยล่ะ
ฉันอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก
แม่ฉันเลยพูดต่อว่าไม่ได้โกรธ
และแค่โล่งอก ที่ฉันไม่ใช่พวกเกย์บาปหนา
พระเจ้า แล้วคุณทำยังไง
ฉันบอกว่า "แม่ฮะ
ไม่มีผู้หญิงแปลกๆ แอบย่องเข้ามาในบ้านแม่หรอก
นั่นผมเอง
ผมไม่ได้เป็นเกย์ และผมไม่ได้บาปหนาอย่างแน่นอน
สิ่งที่ผมเป็นคือผู้หญิงฮะ แม่
ไม่ใช่ลูกชายแม่ แต่เป็นลูกสาว"
แม่ฉันไม่ยอมเข้าใจตามนั้น ไม่เลย
แม่ไล่ฉันออกจากบ้านและออกจากหัวใจ
ฉันร้องไห้เหมือนเด็กเลยล่ะ
ฉันจากมา และไม่เคยหันกลับไปมอง
เมื่อเราไม่ได้รับการยอมรับ จากแม่ตัวเอง
พ่อตัวเอง
เราจะคอยมองหาใครสักคนที่จะ...
เข้ามาแทนที่ความรักที่ขาดไป
เอาที่อยู่ฉันไปสิ
ค่อยมาตอนที่รู้สึกว่ามันใช่
ถึงเธอไม่มา
ก็ถือว่าคืนนี้เธอได้รับการศึกษา
(ทรัมป์ทาวเวอร์)
สแตน โบว์ส
โบว์ส นามสกุลมาจากไหนกัน
ไอริชอิตาเลียนครับ
แล้วพื้นเพคุณล่ะ
เกิดที่ไรย์ ไปอยู่ริเวอร์เดล เรียนพรินซ์ตัน
ป.โทธุรกิจวอร์ตัน ตามแบบฉบับเจ้านาย
ถ้าคุณกลัวว่าไอ้นั่นตัวเอง จะเล็กไปเพราะจบฮอฟส์ตรามา
ไม่ใช่เลย รู้ไหมทำไมทรัมป์ ถึงหยิบเรซูเม่คุณขึ้นจากกอง
คุณมาจากนิวเจอร์ซีย์
ปกตินั่นจะเป็นข้อเสียนะ
ไม่ใช่ที่นี่ ผมเป็นยูนิคอร์นของที่นี่
ทรัมป์มาจากควีนส์ เขาชอบคนที่คุยภาษาเดียวกับเขา
คนที่ทำงานให้สำเร็จ
ผมถามทุกคนที่เข้ามาหางานที่นี่
ไล่ลงไปจนถึงภารโรง
คุณต้องการอะไร
ที่ไม่ใช่เรื่องเงิน
คุณต้องการอะไร
ผมต้องการเป็นคุณ
เป็นคำตอบที่ดีมาก
ผมต้องการสิ่งที่คุณมี
ผมต้องการวิวแม่น้ำ วิวสวน ไม่ก็ทั้งสองอย่าง
ผมต้องการเดินผ่านร้านบนฟิฟท์อเวนิว
เห็นของในตู้โชว์ที่ภรรยาน่าจะชอบ แล้วก็ซื้อมันได้
ความฝันอเมริกันชนแบบใหม่
เป็นครั้งแรก ในประวัติศาสตร์ของอเมริกา
ที่การโอ้อวดความสำเร็จ ถือเป็นเรื่องดี จริงไหมล่ะ
ทำให้คนรู้ว่าเรารวยขนาดไหน
นาฬิกานี่เหรอ ของปาเต็ก ฟิลิปป์ ทองคำโรสโกลด์ เก้าพันดอลลาร์
ผมมีอยู่สี่เรือน
ผมดูทีมเม็ตส์จากที่นั่งเจ้าของทีม
แล้วไปงานเลี้ยง กับกู้ดเดนและสตรอว์เบอร์รีต่อ
วันก่อนผมได้เข้า หลังเวทีคอนเสิร์ตซินดี้ ลอเปอร์
ผมขับเมอร์เซเดสเบนซ์ 350 และสูทนี่ก็สั่งตัด
ขอพระเจ้าอวยพรโรนัลด์ เรแกน
คุณจะไม่เคยห่างจากข่าวการจราจร
และการเดินทางทุกเช้าวันทำงาน ที่ดับเบิลยูเอ็นเอกซ์ซี 88.6
วันนี้มีแรงกดอากาศสูง เคลื่อนที่ขึ้นสูงเข้ามาใกล้
ส่วนอุณหภูมิสูง...
- เลิศ - ฉันจะบินหนีไป
- เขากลับมาอีกแล้ว - เธอจ๋า
หนุ่มผิวขาวคนนั้น
- ฉันจะไปดูหน่อย - คุณกำลังฟังข่าวและข้อมูล
ออกอากาศ 24 ชั่วโมง ทางดับเบิลยูเอ็นเอกซ์ซี 88.6
สวัสดี ที่รัก
ในที่สุดคุณก็ตัดสินใจ จอดรถมาคุยกันแล้วเหรอ
หมายความว่าไง
วันนี้คุณขับผ่านตรงนี้ไปสามรอบแล้ว
และสองสามเดือนมานี้ ฉันก็เคยเห็นรถคุณมาแล้ว
พ่อคนส่องแต่ไม่ซื้อ
ฉันชื่อแองเจิล
- ขึ้นมาสิ - เป็นตำรวจเหรอ
เปล่า
งั้นก็ไปสนุกกัน ที่รัก
หรูจัง
ปกติคุณไปไหนล่ะ
ปกติเบาะหลังรถก็พอแล้ว
ผมไม่รู้ว่าทำแบบนั้นก็ได้
- เขาทำแบบนั้นกันจริงเหรอ - ทำไมวันนี้คุณถึงจอดรถล่ะ
มีโอกาสพิเศษเหรอ
ผม...
จะฉลองน่ะ
- ผมได้งานแล้ว - คุณทำอาชีพอะไรล่ะ
พวกผู้บริหารหรืออะไรแบบนั้นเหรอ
ที่วอลสตรีตเหรอ
ออฟฟิศแห่งหนึ่งแถวพาร์กอเวนิวน่ะ
คุณชอบฟังเพลงไหม
งานอดิเรกของผมเลย
ฟังอย่างเดียว ไม่ได้เล่น
เป็นครั้งแรกของคุณเหรอ
การมาทำอะไรแบบนี้น่ะ
ใช่
ไม่ต้องห่วง ฉันผ่านมาเยอะ
บอกฉันมาเลยว่าคุณต้องการอะไร
ถอดกระโปรงออกสิ
แล้วก็...
ถอดกางเกงใน
ฉันกำลังเก็บเงิน ไปกำจัดเพื่อนตัวน้อยของฉัน
ไม่ใช่ถูกๆ เลย ถ้าอยากให้ออกมาดี
ตัวไม่น้อยเท่าไรนะ
ทีนี้ก็ตาฉันแล้ว
ถอดเสื้อผ้าคุณออกสิ
มานอนข้างแองเจิลสิ ที่รัก
คงมีบางส่วนในร่างกายของคุณ ที่คุณไม่ชอบ
ที่คุณอยากกำจัดมันทิ้งไป
ก็จริง แต่สำหรับผมมันอยู่ข้างในหมด
ตกลงว่า...
ต้องการแบบนี้เหรอ
แค่...
นอนฟังเพลงกับฉันเหรอ
เราคุยกันได้ไหม
แน่นอนสิ
เรื่องคุยฉันถนัดเป็นที่สองเลย
คุณอยากเป็นคนพูดหรือว่า...
คุณ...
เล่าเรื่องตัวเองให้ผมฟังที
คุณต้องการอะไรในชีวิตนี้
ไม่เคยมีใครถามฉันแบบนั้นมาก่อน
ฉันอยากมีบ้านเป็นของตัวเอง
เหรอจ๊ะ
- ใช่ไหม - ว่าไง
ฉันอยากมีครอบครัว
- ไงคะ - ว่าไง ลูกรัก
- ว่าไงจ๊ะ เจ้าหญิงของพ่อ - พ่อคะ
- ทำให้พ่อดูสิ - ไง ลูกรัก
คุณพ่อกลับมาแล้ว
- เอาให้พ่อดูสิจ๊ะ - ไหน มีอะไร
ฉันอยากดูแลใครสักคน
- มีอะไรจะโชว์พ่อ - พ่อฮะ
อะไรเหรอ มาเรียงใหม่กัน เอาออกก่อนก็ได้ลูก
และฉันก็อยากมีใครสักคนดูแลฉัน
ฉันอยากให้คนปฏิบัติกับฉัน เหมือนผู้หญิงทั่วไป
นั่นล่ะความฝันของฉัน
ดื่มหน่อยไหม
นึกว่าคุณจะไม่ถามซะแล้ว
ไม่อยากเชื่อเลย ว่าคุณทำงานให้โดนัลด์ ทรัมป์
น่าทึ่งมากเลยล่ะ
เขารวยมาก
ฉันได้ยินว่า แม้แต่ส้วมเขาก็ทำจากทองคำ
ลองนึกภาพดูสิ
นั่นล่ะที่เรียกว่า การใช้ชีวิตอย่างมีสไตล์
ผมขอจูบคุณได้ไหม
เพลงนี้น่ะ
จากนี้ไป มันจะเป็นเพลงของเรา
นี่ ตื่นได้แล้ว
นี่
ได้เวลาลุกแล้ว
เร็วเข้า
เห็นเป้ฉันไหม
ฉันบอกนายแล้วว่าให้ใส่นอน
เห็นใครสะพายเป้ฉันไปไหม
ยี่ห้ออีสต์แพ็กสีน้ำเงินน่ะ
โธ่เว้ย
อย่าทำแบบนั้นสิ
ถ้ายอมให้พวกนั้นเห็นน้ำตานาย นายจะไม่มีวันได้ความนับถือ
ฉันมีแค่กระเป๋าใบนั้น จะให้ฉันทำยังไงต่อล่ะ
ถ้าอยากได้เงินเพิ่ม ก็ลองไปที่ท่าเรือสิ
ฉันไม่นอนกับผู้ชายแลกเงินหรอก
อย่าเพิ่งดูถูกอาชีพหากินสิ
วิธีอาจแตกต่าง แต่เงินสดก็กลิ่นเหมือนกันนั่นแหละ
(เลขที่ 155 คาร์ลิเซิลเพลส เดอะบร็องซ์)
รู้แล้ว เดี๋ยวเปิดให้
มาแล้วๆ
ผมไม่รู้จะไปไหนแล้ว
เข้ามาสิ
ขอโทษด้วย
แต่ตอนนี้เราไม่เปิดรับสมัคร
แต่ในใบโฆษณาบอกว่าคุณรับอยู่
เราไม่เปิดรับสมัคร
มีปัญหาอะไรล่ะ ฉันเป็นผู้หญิงเกินคุณรับไหวเหรอ
ฉันต้องขอให้คุณออกไปค่ะ
ขอบคุณที่สละเวลา
หมายความว่าไง ไม่มีโต๊ะที่ร้านอินโดจีน
เราจองเวลาประจำไว้ที่อินโดจีน
ไอ้หนูฉันตื่นเต้นทุกครั้ง ที่ได้กินกุ้งไฟลุกนั่น
โทรกลับไป ขอคุยกับเฟลิปป์ บอกว่าฉันเอง
ฉันเป็นคนสำคัญที่อินโดจีนนะ
- คุณมาทำอะไรที่นี่ - ฉันแค่อยากมาเจอคุณ
คุณอยากไปกินสลัด กาแฟ หรืออะไรหน่อยไหม
ผมมีเมียแล้ว
และมีลูกๆ ด้วย
คุณไม่ใช่คนที่ผมจะอยู่ด้วยได้
คุณไปเถอะ
(เดอะนิวสคูลฟอร์แดนซ์)
- เรามาทำอะไรที่นี่ - จะเรียนก็ต้องมีใบสมัครสิ
ผมเข้าไปในนั้นไม่ได้ ผมไม่เหมือนพวกเขา
มีอะไรให้ช่วยคะ
ผมมาขอใบสมัครครับ
ยืนตัวตรงสิ
แล้วสบตาเวลาคุยกับเขาด้วย
กำหนดส่งใบสมัครสัปดาห์หน้านะ
- เธออายุเท่าไร - อายุ 17 ครับ
- ต้องมีลายเซ็นผู้ปกครองด้วย - แน่นอนค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ
แม่จริงๆ ของผมยังไม่โหดขนาดนี้เลย
แล้ววันหนึ่งเธอจะดีใจที่ฉันโหด
หมวดหมู่คือ
ชุดราตรีแฟชั่นชั้นสูง
สาวๆ ที่มีทุกอย่าง
ออกมาเลย ขอบใจจ้ะ
ดูเธอสิ เดินเก๋ๆ
ใช่แล้ว
ขอคะแนนด้วย
เอาเลย จัดมาให้เต็มที่
คนต่อไปล่ะ
สาวชุดแดงแรงฤทธิ์
วิถีชีวิตของพวกคนรวยและโด่งดัง สมจริงมาก
ความมั่งคั่ง
มะฮอกกานี
ขอคะแนนด้วย
ตามนั้นเลย
มาแล้วๆ
วอลซ์มาเลย
ใช่แล้ว
คุณโดมินิก เดเวอโร คุณไดแอน แคร์รอล
ขอคะแนนด้วย กรรมการที่รัก
สิบรวดๆ
เธอได้ทุกอย่างไปเลย
แจ๋ว บราโว่
คุณแองเจิล
หมวดหมู่คือชุดราตรีแฟชั่นชั้นสูง
ผู้หญิงหรูหรา
ทำไมเธอใส่ชุดนอนมาล่ะ
คุณผู้หญิงตัวจริง ต้องใส่ชุดทางการเย็บลูกปัด
นี่มันผ้าชีฟอง
- ให้ตายสิ - ของฮอลสตันนะ
ฮอลสตัน...
ที่ออกแบบให้ร้านเจซีเพนนีน่ะเหรอ
มีใครอีกไหม
ขอคนที่เป๊ะๆ หน่อยเถอะ
มีอีกไหม
ขอร้องล่ะ ใครก็ได้
และต่อไป...
มาบุกหาสมาชิกใหม่ เข้าบ้านเหรอ คุณแม่ที่รัก
โดดเด่นจนโค่นทุกคนก่อนหน้าล้ม
ใช่แล้ว
ใช่เลย
เธอก็รู้ว่าชุดนั้นจะทำให้คนเย้ย ว่าเธอแต่งตัวไม่ได้เรื่อง
เธอเป็นอะไรไป
ฉันเจอคนคนหนึ่ง
แต่เขาก็เหมือนคนอื่นๆ
เมื่อไหร่ฉันจะเจอ เจ้าชายรูปงามของฉันบ้าง
เจ้าชายรูปงาม ถึงมีอยู่แค่ในนิทานไง ที่รัก
ฉันเบื่อกับการถูกถากถาง
ฉันคู่ควรกับอะไรมากกว่านี้ และดีกว่านี้
- ฉันแค่อยากรู้ว่ามีคนคอยอยู่ข้างๆ - เราทุกคนก็เหมือนกัน
และถ้าเธอต้องการครอบครัว ที่ห่วงใยเธออย่างไร้เงื่อนไข
ก็ย้ายก้นจนๆ ของเธอออกจากทางเดินนี่
แล้วซับหน้าแน่นๆ นั่นซะ
- ฉันควรเข้าร่วมกับบ้านเธอ - ก็ไม่รู้สินะ
ฉันรักเธอ
ฉันก็รักเธอ
- ใบไม้ร่วงไม่ได้ - เดือนตุลา
- ต้องทั้งปี - สัปดาห์หน้าผมอาจไม่อยู่นี่ก็ได้
- เงียบไป ไอ้หนู เอามานี่ - ไม่นะ หยุดสิ
ส่งมา
ไหนมาดูซิว่าเป็นยังไงบ้าง
ฉันดีใจที่เธอใช้ดินสอกรอก
แล้วดูสิ เธอสะกด คำว่ามืออาชีพผิด ดูเอาสิ
เธอจะไปเข้าโรงเรียนเหรอ
โรงเรียนสอนเต้น
ลูกของฉันทุกคนจำเป็นต้องมีการศึกษา
บ้านฉันมีกฎ และฉันหวังว่าเธอสองคนจะทำตาม
เดี๋ยวก่อนนะ
- กฎเหรอ - ใช่สิ
การศึกษาเป็นสิ่งสำคัญ ที่จะช่วยให้เธอก้าวหน้าในโลกใบนี้
ฟังนะ แล้วเธอก็ต้องปลอดภัย
- ดังนั้นอย่าไปยุ่งกับหนุ่มผิวขาว - ไม่ได้
ข้อต่อไป พวกเธอต้องมีสุขภาพดี
เพราะฉะนั้นอย่าลืมกิน วิตามินรวมฟลินท์สโตนส์
และฉันก็อยากให้พวกเธอ พร้อมเดินในงานบอลทุกครั้ง
นั่นเป็นกฎของคุณแม่
ฉันรู้มันยากกว่าที่ไหน
แต่ฉันต้องโหดกับพวกเธอ ให้มากกว่าโลกใบนี้
ไม่นะ
ถ้าทำตามกฎไม่ได้ก็ออกไปได้เลย
ผมทำตามได้ครับ
- โอเค ดีมาก - ได้สิ
ดีเลย เพราะคืนวันศุกร์นี้ เราจะไปเดินงานบอลครั้งแรกของเรา
- วันศุกร์เหรอ - ใช่
นั่นมันอีกสองวันนะ
แล้วเราจะใส่อะไรกัน
ไม่รู้สิ เพรย์เทล
ฉันว่าควรบุตรงไหล่ให้หนากว่านี้
เด็กคนนี้ผอมอย่างกับถั่วแขก
ถ้าทำให้ไหล่กว้างกว่านี้
เขาจะดูเหมือนกรวยจราจรกลับหัวนะ
สิ่งที่เจ้าหนุ่มคนนี้ต้องการ คือแซนด์วิชต่างหาก
ปกติแล้วผมไม่ได้ผอมขนาดนี้
ช่วงสัปดาห์แรกๆ ที่มา ผมไม่ได้กินอะไรเลย
ก็อย่างที่เขาว่ากันไง เราไม่มีทางผอมเกินไปหรือรวยเกินไป
ไม่จริงแล้วล่ะ
เดี๋ยวนี้ดูไม่ยากเลย ว่าพวกผู้ชายผู้หญิงที่ท่าเรือ
คนไหนที่เป็นเอดส์ เพราะพวกนั้นดูผอมกะหร่อง
เหมือนโครงกระดูกฮาโลวีน อยู่ในมุมของตัวเอง
ฉันสงสารพวกนั้นนะ
บางครั้งเราก็ไม่รู้เลย
ว่าพวกนั้นหลับอยู่บนม้านั่ง หรือนอนตายอยู่
ใช่ แต่พวกนั้นทุกคนจะฟื้นคืนชีพ
ตอนที่ได้ยิน ว่าพ่อหนุ่มเดม่อนคนนี้จะไปเต้น
ที่เดอะนิวสคูลฟอร์แดนซ์
- เธอจะไปคัดตัวเมื่อไหร่นะ - ผมก็ไม่แน่ใจ
เขาไม่บอกวันที่มาเหรอ
ผมไม่ได้ส่งใบสมัคร
แต่เธอบอกว่าส่งแล้วนี่
ไหนเธอคิดว่าฉันจะเป็นเด็กมีปัญหา
ถ้าผมไปคัดตัวแล้วไม่ผ่านล่ะ
ถึงยังไงผมก็ส่งไม่ทันกำหนดแล้ว
ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าควรไปเข้าที่นั่น
เธอไม่มีทางจะเจอที่ของตัวเอง
- ถ้ายังหนีอยู่แบบนี้ - ทำไมคุณถึงมั่นใจนัก
คิดว่าทำไมพวกเราถึงมาลงเอยที่นี่ล่ะ
เอเมน
ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ
นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผล ที่เราหัวหมุนกันแบบนี้
แต่อย่าโกหกฉันอีก เข้าใจไหม
เอาล่ะ ช่วยไปที่อื่นที อย่ามายุ่งกับที่ทำงานฉัน
ทีฉันยังไม่โผล่ไปที่ทำงานเธอ แล้วดึงไอ้หนูออกจากปากเธอเลย
เดี๋ยวก่อน นั่น...
นี่คุณยังเดินในงานบอลอยู่ไหม
ไม่แล้วล่ะ นั่นเป็นเวทีของคนหนุ่มสาว
แต่วัฒนธรรมบอลรูมเป็นวัฒนธรรมของฉัน
นี่คือชุมชนของฉัน
คนที่นี่เคารพฉัน
จะว่าเป็นที่บูชาก็ยังได้
เพรย์เทลเป็นเหมือนพ่อของเราทุกคน
เขาทำงานที่ห้างเมซี่ส์ เธอเชื่อไหมล่ะ
เป็นคนฉีดโคโลญจน์
นี่คือความหลงใหลของฉัน
การออกแบบเสื้อผ้า
การสร้างโลกแห่งความฝัน
คุณควรมีคอลเลกชั่น เป็นของตัวเอง จริงๆ นะ
อาจจะสักวันหนึ่ง
ใช่เลย
ดูเหมือนว่าจะหมดหน้าที่ฉันแล้ว
เจ้าหนู มานี่สิ มาดูหน่อยว่าเป็นไงบ้าง
ว่าแต่เราจะเดินหมวดหมู่ไหนกัน
ผมจะได้เต้นไหม
หมุนตัวสิ
เด็กน้อย เธอเป็นอาวุธลับของเราเลยล่ะ
บิด โค้ง เก๋ เอาเลย
การเต้นโว้ก ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ที่งานบอล
บนถนนก็ด้วย
ห้ามแตะต้องตัวกัน
- เหมือนเต้นเบรกแดนซ์เลย - ใช่ แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น
นี่เป็นการแสดงออก
ว่าฉันอยากถูกจารึกชื่อบนโลกนี้ อยากอยู่สูงสุด
นี่ พอแล้ว
รู้อะไรไหม
แค่คืนเดียวพวกเธอก็อดไม่ได้
ที่จะตกเป็นทาสของอารมณ์
ถอยไปเลย
ใจดีต่อกันสิ
- ตายจริง - ให้ตายสิ
เกิดเรื่องอะไรเหรอ
เราไม่รู้หรอกว่าใครเริ่มก่อน
ไม่ว่าจะเรื่องแย่งผู้ชาย
เรื่องชวดถ้วยรางวัลอย่างไม่ยุติธรรม
แต่ก็ไม่สำคัญหรอก
ไม่มีบ้านไหนที่จะเป็นตำนานได้
ถ้าไม่มีคู่แข่งที่สมกัน
เราถึงได้จะท้าทายอะบันดันซ์
แล้วถ้าบ้านหนึ่งไปท้าทายอีกบ้าน
ด้วยการแข่งเต้นให้ตายกันไปข้าง แล้วฝ่ายหนึ่งแพ้ล่ะ
ทุกอย่างก็จะจบสิ้น
เธอจะถูกส่งไปอยู่ที่อื่น
ถูกเนรเทศตลอดกาล
โดนประณามอย่างไม่มีสิ้นสุด
แต่ผมจะเรียนเต้นท่าแบบนั้นได้ยังไง
ฝึกฝนไง
- ชนแก้ว ที่รัก - ชนแก้วค่ะ
การได้อยู่ชั้นบนสุด ของเรนโบว์รูมรู้สึกแบบนี้เอง
ทำตัวให้ชินเข้าไว้
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณ
ขอบคุณครับท่าน
- เอาไปจิ้มเนยสิ - โอเค
อร่อยเหมือนที่จินตนาการไว้ไหม
ฉันเคยฝันว่าจะได้กินล็อบสเตอร์
เหมือนพวกคนรวยแถวชายฝั่ง
ฉันเคยนึกภาพตัวเอง ใส่ผ้ากันเปื้อนแบบนั้น
- รู้ไหม - แบบล็อบสเตอร์เหรอ
ใช่ ผ้ากันเปื้อนล็อบสเตอร์ ใส่เลยดีไหม
ไม่ล่ะ
อย่าทำเนยเลอะโบก็พอ
เราไม่มีทางจินตนาการ ถึงรสชาติที่ไม่เคยกินได้
แต่ฉันเคยจินตนาการ
ว่าฉันจะรู้สึกยังไงตอนที่ได้กิน
แล้วแบบไหนดีกว่าล่ะ ความฝันหรือความจริง
ความจริงสิ
เพราะฉันได้มากินกับคุณไง
สุขสันต์วันครบรอบนะ ที่รัก
เอาล่ะ
จัดเต็มให้เหมือนทหารหนุ่ม
สมจริงมาก ใช่แล้ว
ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
ลุงแซมต้องการคุณ
ฉันว่าเราไม่ควรลงนะ
เราจะนั่งอยู่ขอบสนามไปตลอดไม่ได้
อเล็กตร้าต้องโกรธมากแน่
นี่เป็นสัปดาห์ยกพลขึ้นบก
และฉันไม่ได้หมายถึง ศัตรูของเรานะ เด็กๆ
ขอคะแนนด้วย
ขอบคุณ กองทัพแสนสมจริง สำหรับการรับใช้ชาติ
เชิญออกจากฟลอร์ได้
ทุกคนโปรดฟังทางนี้
เรามีคำท้า
สำหรับลูกๆ ในตำนาน แห่งบ้านอะบันดันซ์
ผู้ท้าชิงคือ...
บ้านเธอชื่ออะไรนะ
ด้วยแรงบันดาลใจ จากสุดยอดนางแบบที่กำลังดัง
ลินดา อีแวนเจลิสต้า
ที่แย่งการแต่งตัวของฉันไป
และคนที่ฉันจะแสดงความขอบคุณตอบแทน
พวกเราคือบ้านอีแวนเจลิสต้า
อะบันดันซ์ รับคำท้าไหม
เราขอรับคำท้า
ฉันจะกลืนเธอลงคอ เหมือนกินยาลดกรดหลังมื้อเย็น
เธอทำได้
เปิดเพลงให้พวกเธอหน่อย
แล้วโพสเลย
สาวๆ ทั้งหลาย เตรียมดูการประจัญบานได้เลย
สู้กันเลย
สู้กันด้วยวิธีเก่าแก่
วิธีเดียวเท่านั้น
ใช่แล้ว
โจมตี อดทน
เต็มที่
ตายจริง
ร้อนแรง
ต๊ายตาย
แดงเหมือนแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล
นางพญาเสือ
ใช่แล้ว
เต็มที่ หมุนตัว
ใช่แล้ว
ใช่เลย
ใช่เลย ที่รัก
เธอเดินทางมาถึงแล้ว
นั่นแหละ
หมุนตัว สะบัด
แจ่มแจ๋ว
หมุนตัว นั่งลง
ขอเด่นๆ
โว้ก
หมุน
ใช่ ย่อเลย
โว้ก
การท้าชิงของเราจบแล้ว กรรมการ ขอคะแนนด้วย
จะให้อีแวนเจลิสต้าเท่าไรดี
สิบ สิบ
เก้า เก้า เก้า
ขอคะแนนให้บ้านอะบันดันซ์
สิบ สิบ
สิบ สิบ สิบ
รางวัลชนะเลิศ
เป็นของบ้านอะบันดันซ์
- พวกเราโดนโกง - ไม่หรอก ฉันใจร้อนเกินไป
พวกเรายังไม่พร้อม
อุ๊ยตาย
ดูกลุ่มสาวเศร้าๆ นี่สิ
ผิดหวังกับคะแนนเหรอ
เธอไม่ควรรู้สึกแบบนั้นนะ
เพราะถึงจะไม่มีใครรู้
ฉันก็คิดว่าเธอ ควรได้คะแนนน้อยกว่านั้น
รอก่อน
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว
ผมต้องทำยังไง ถึงจะได้เข้าบ้านอีแวน...
- บ้านของพวกคุณน่ะ - อีแวนเจลิสต้า บ้านอีแวนเจลิสต้า
เหมือนนางแบบดังคนนั้นไง พ่อหนุ่ม
- เราดิ่งเหวแล้วล่ะ - แต่มันเหมาะกับผมมาก
พวกคุณยังไม่ถึงกับห่วย ผมเองก็ยังไม่ถึงกับห่วยเหมือนกัน
เธอชื่ออะไร
ปาปี้ครับ
ลิลปาปี้
ท่าทางพวกคุณใช้ได้เลย
ผมเองก็อยากเรียนเหมือนกัน จะได้ถ้วยรางวัลบ้าง
- เธออยู่ข้างถนนเหรอ - ครับ
ส่วนใหญ่น่ะ
แต่บางครั้งผมก็ไปทำงานที่โกดัง คอยแกะกล่องน่ะ
ผมช่วยหาเลี้ยงทุกคนได้
ไปเก็บข้าวของแล้วรีบกลับมานี่
บ้านอีแวนเจลิสต้า ยินดีต้อนรับทุกหัวใจที่หลงทาง
เรามีกฎนะ
ห้ามยุ่งกับยา ห้ามพาหนุ่มเข้าบ้าน
และทุกอย่างที่นายขโมยมา จะเป็นของทุกคน
- อย่าเพิ่งไปไหนนะ - ได้
ผมจะกลับมาในอีกห้านาที
ต้องการเหตุผลให้สู้ต่อ หลังเรื่องคืนนี้ไหม
นั่นไงล่ะ
บ้านต่างๆ เป็นครอบครัวของเด็กหนุ่ม และเด็กสาวที่ไม่เคยมีบ้านของตัวเอง
และจะมีคนเข้ามาทุกวัน
แน่นอนเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นแหละ
ลุกขึ้นใหม่
ตั้งใจให้หนักขึ้น
เอาชนะให้ได้
ถ้าไม่ใช่วันนี้
ก็อาจเป็นพรุ่งนี้
ตอนนี้คุณพ่อต้องไปดื่มแล้ว
เด็กๆ เช้าวันจันทร์นี้ ทำตัวให้ว่างนะ
ทุกคนต้องเข้าร่วม ไม่มีข้อแม้
อย่าทำแบบนี้เลย น่าอายจะตายไป
พวกเราไม่มีพื้นที่สำหรับความอายหรอก
(เดอะนิวสคูลฟอร์แดนซ์)
ห้องหน.ไปทางนี้ใช่ไหม
นัดไว้หรือเปล่าคะ
(ห้องหัวหน้าสาขาการเต้น)
นัดไว้ค่ะ
รออยู่นี่นะ
คุณเป็นหัวหน้าสาขาการเต้นใช่ไหม
คุณเฮเลน่า เซนต์โรเจอร์ส
มีอะไรให้ช่วยคะ
ฉันชื่อบลังก้า
ฉันจะพูดสั้นๆ เพราะรู้ว่าคุณยุ่ง
ฉันกำลังดูแลเด็กหนุ่ม ที่มาสมัครเรียนในฐานะนักเต้น
และทราบว่าเขาส่งใบสมัครไม่ทัน
พวกเราเข้มกับเรื่องพวกนี้มาก
ฉันเข้าใจค่ะ แต่เด็กหนุ่มคนนี้ มีพรสวรรค์ที่พิเศษมาก
ให้มาสมัครเทอมใบไม้ผลินะคะ
คุณรู้ไหมว่าความเจ็บปวดที่สุด ที่คนเรารู้สึกได้คืออะไร
โศกนาฏกรรมที่เศร้าที่สุด ที่ชีวิตจะสัมผัสได้
มันคือการมีความจริงอยู่ในตัว แต่ไม่สามารถแบ่งปันได้
มันคือการมีความงดงาม และไม่มีใครมองเห็น
เด็กหนุ่มคนนี้ถูกทอดทิ้ง และเขาก็อายุยังน้อยมาก
เขาเชื่อว่านั่นเป็นเพราะตัวตนของเขา
มันเป็นเหมือนมะเร็ง
มันจะกัดกินเขาจากข้างใน
จนเขาเริ่มเกลียด แม้กระทั่งส่วนที่ดีที่สุดของตัวเอง
เชิญนั่งค่ะ
ฉันไม่เข้าใจว่าคุณอยากให้ฉันทำอะไร
เรารับนักเรียน สำหรับเทอมใบไม้ร่วงแล้ว
- ที่ของเราเต็มแล้ว - ไม่นะคะ เขาพิเศษมาก
เขาทั้งมีพรสวรรค์และความเจ็บปวด
ที่ศิลปินตัวจริงจำเป็นต้องมี
ให้เขาเต้นให้คุณดูสิ ให้โอกาสเขา
ให้เวลาของคุณกับเขาสักสามนาที
ครั้งสุดท้ายที่มีคนทำคุณประหลาดใจ มันเมื่อไหร่กัน
คุณคือใครนะคะ
ฉันเป็นแม่ของเขาค่ะ
เป็นยังไงครับ
เธอจะต้องเต้นให้หล่อนดู
อะไรนะ
- ให้ใครดู - คณบดีสาขาการเต้น ตอนนี้เลย
ฉันเอาของเธอมาจากที่บ้านแล้ว
ผมไม่พร้อม ผมไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย
นี่เป็นตาของเธอแล้ว
เข้าใจไหม
รับโอกาสไปสิ
ผมไม่มีเพลง
สวัสดีครับ
ผมชื่อเดม่อน
ผมควรพูดอะไรก่อนหรือว่า...
ผมควรทำอะไรก่อนครับ
เราแค่อยากดูเธอเต้น
(วิตนีย์)
ผมคงตายไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะคุณ
ถ้าต้องอยู่ในสวนอีกวัน
ผมคงยอมไปกับใครก็ได้แลกกับอาหาร
และยอมทำทุกอย่าง
ผมได้เข้าเรียนแล้ว
อะไรนะ
ขอบคุณครับ
ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเธอจะได้เข้า
สวัสดี
ว่าไง
ฉันดีใจที่ได้เจอคุณ
ผมก็ดีใจที่ได้เจอคุณ
คำบรรยายโดย: ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์